به منظور تکثیر انبوه و جلوگیری از انقراض نسل ماهی شیب (Acipenser nudiventris) بیونرماتیوهای جدید تکثیر مصنوعی این ماهی در شرایط مرکز تکثیر و پرورش ماهیان خاویاری شهید بهشتی تعیین شد. نتایج حاصل از تکثیر مصنوعی 9 مولد ماده و 5 مولد نر نشان داد که میانگین هم آوری مطلق 414000 عدد و تعداد تخمک در یک گرم برابر 68.2 می باشد. وزن متوسط تخمکها 12.97mg و قطر متوسط آنها 3.02mm اندازه گیری گردید. برای القای تخمریزی و اسپرم دهی از عصاره غده هیپوفیز تاسماهیان، خشک شده در استن به میزان 70mg در ماده ها و 50mg در نرها در دمای 16.1oC استفاده شد. میزان فعالیت و غلظت اسپرماتوزوئید نیز مورد سنجش قرار گرفت. مدت زمان رسیدگی مولدان ماده بین 27:30 تا 36:40ساعت به طول انجامید. میانگین درصد لقاح نیز برابر 85.38 و میانگین تلفات دوره انکوباسیون 61.75% محاسبه شد. مدت زمان رسیدن به تقسیمات بلاستولایی 4 و 16 تایی در تخمها بررسی و مشخص گردید. این مطالعه نشان داد با داشتن نرماتیوهای دقیق ماهی شیپ، می توان برنامه ریزی منسجم تری را در تکثیر مصنوعی با کارایی بیشتر انجام داد.

در این تحقیق تغییرات ذخایر ماهی شیپ در آبهای ساحلی ایران در دریای خزر با بررسی نوسانات صید و صید به ازای واحد تلاش، پارامترهای مختلف جمعیتی از قبیل طول، سن، وزن، ترکیب جنسیت و وزن خاویار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. ماهی شیپ در سواحل ایران کمتر از 2 درصد ترکیب صید را شامل می شود. ذخایر این ماهی در سه دهه اخیر کاهش یافته است. صید آن در سال بهره برداری 51-1350 حدود 67 تن با صید در واحد تلاش 0.5 کیلوگرم قایق / روز گزارش شده که صید به حدود 15 تن و صید در واحد تلاش به 0.09 کیلوگرم قایق / روز کاهش یافته است و احتمال انقراض نسل آن در دریای خزر بشدت قوت گرفته است. برای حفظ و حمایت از نسل آن می بایست صید تجارتی ماهی شیپ بجز به منظور تامین مولدین مورد نیاز تکثیر مصنوعی، ممنوع شود.

ماهی شیپ از جمله ماهیان خاویاری دریای خزر است که برای آبزی پروری مناسب است. در این بین تهیه غذای مناسب این ماهی بسیار مهم می باشد. ویتامین ها ازجمله مواد غذایی مورد نیاز ماهیا ن خاویاری هستند که مطالعه کمی درباره آنها صورت گرفته است. به همین دلیل، این مطالعه به منظور تعیین تاثیر سطوح مختلف ویتامین های C و اسید فولیک بر روند رشد، بچه ماهی شیپ انجام گرفت. آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی با 6 تیمار(هریک با سه تکرار) شامل تیمار شاهد (فاقد مکملهای ویتامین C واسید فولیک) ، تیمار 1 (ویتامین C 200 + اسید فولیک 1.5)، تیمار 2 (ویتامین C 200 + اسید فولیک 3.5)، تیمار 3 (ویتامین C 200 + اسید فولیک 5.5)، تیمار 4 ( اسید فولیک 3.5) ، تیمار 5 (ویتامین C 200) و تیمار 6 (فاقد ویتامین C و اسید فولیک)بودند. این تحقیق به مدت 8 هفته انجام شد شد. پس از عادت دهی ماهیان با غذای دستی، تعداد 10 عدد ماهی شیپ(1.66± 31.8 گرم) به هر یک از هجده تانک (به حجم آبی 500 لیتر) در نظر گرفته شده معرفی گردیدند. در پایان آزمایش در موارد میانگین وزن (WG)، میانگین طول کل، FCR، SGR، BWI، GR، CF، اختلاف معنی دار آماری مشاهده گردید (p<0.05)بطوریکه بیشترین میانگین WG، طول کل، SGR،BWI و GR در تیمار3 (C200=FA 5.5)و کمترین میزان WG، SGR، BWI، GR و CF در تیمار 6 (شاهد) مشاهده شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که مناسب ترین سطح پیشنهادی اسید فولیک در محدوده وزنی و دمایی مورد آزمایش 5.5میلی گرم در کیلوگرم و ویتامین 200C میلی گرم در کیلوگرم می باشد.

به منظور بررسی آلودگی صوتی بر برخی فاکتورهای رشد و بقا بچه ماهی شیپ (Acipenser nudiventris) آزمایشی 40 روزه در سال 1391 در قالب یک طرح کاملا تصادفی با سه تیمار در سه تکرار شامل تیمار شاهد با تراز شدت صوت 60 دسی بل dB)) و دو تیمار دیگر با تراز شدت صوت 80 و 100 دسی بل مورد بررسی قرار گرفت. 90 عدد بچه ماهی با میانگین وزن و طول اولیه به ترتیب 18.7 گرم و 14.9 سانتی متر برای این طرح در نظر گرفته شد. بچه ماهیان در 9 عدد آکواریوم شیشه ای به ابعاد 45×40×70 سانتی متر که با آب چاه پر شده بودند مورد آزمایش قرار گرفتند. عملیات زیست سنجی ماهی ها هر 10 روز یک بار صورت پذیرفت و در آن فاکتورهای وزن، طول، نرخ رشدویژه، ضریبچاقی و نرخ بقاء بررسی شدند. در پایان آزمایش بررسی آزمون دانکن، بیانگر اختلافات معنی داری بین میانگین فاکتورهای درصد افزایش وزن، درصد افزایش طول، نرخ رشدویژه و نرخ بقاء بود که تیمار شاهد دارای بیشترین میانگین و تیمار دوم و سوم به ترتیب در مقام دوم و سوم (مقدار عددی) قرار داشتند (0.05>P). شاخص ضریب چاقی نیز اختلافات معنی داری را نشان داد و کمترین مقدار مربوط به تیمار شاهد است (0.05>P).

مقدمه و هدف: در این مطالعه تاثیر سطوح مختلف ویتامین ریبوفلاوین بر شاخص های رشد، هماتولوژی و ایمنی بچه ماهی شیپ مورد بررسی قرار گرفت.روش کار: تعداد 120 عدد بچه ماهی شیپ با وزن ابتدایی (30.6±1.28 گرم) با 4 جیره غذایی (پروتئین: 49 درصد، چربی: 14 درصد و انرژی: 21.1 مگاژول در هر کیلوگرم) با الحاق ریبوفلاوین در سطوح 0، 15، 20 و 25 میلی گرم/ کیلوگرم (RB0، RB15، RB20 و RB25) به مدت 8 هفته تا حد سیری مورد تغذیه قرارگرفتند. بیومتری در فواصل 15 روز انجام گرفت. در پایان دوره تغذیه از ماهیان نمونه خون گرفته و جهت سنجش شاخص های ایمنی به آزمایشگاه ارسال شد.یافته ها: الحاق ریبوفلاوین به جیره موجب افزایش معنی دار وزن نهایی در مقایسه با تیمار شاهد گردید (p£0.05). درصد افزایش وزن و ضریب رشد ویژه در ماهیان تغذیه شده با جیره 20 میلی گرم ریبوفلاوین در کیلوگرم (RB20) به طور معنی داری بیش ازماهیان تیمار شاهد و ماهیان این گروه آزمایشی بیشترین نسبت بازده پروتئین و کمترین ضریب تبدیل غذا را دارا بودند (p£0.05). هم چنین نتایج بیان گر این نکته می باشند که ریبوفلاوین اضافه شده به جیره بر سیستم ایمنی ماهیان تاثیرگذاراست، به نحوی که تعداد گلبول سفید و فعالیت کامپلایمنت CH50 در ماهیان تغذیه شده از جیره الحاقی ریبوفلاوین به میزان 20 میلی گرم در کیلوگرم (RB20) به طور معنی داری بر ماهیان تیمارشاهد برتری دارد (p£0.05).نتیجه گیری: نتایج این آزمایش نشان می دهد که افزودن ریبوفلاوین به جیره فرموله شده تاسماهی شیپ اثرات سودمندی بر شاخص های رشد و سیستم ایمنی این گونه دارد.

این مقاله به منظور تعیین اثر دفعات مختلف غذادهی بر فاکتورهای رشد و شاخص های بیوشیمیایی بچه تاسماهی شیپ انجام گردید. 135 قطعه بچه تاسماهی شیپ (Acipenser nudiventris) با وزن متوسط 85.57±3.95 گرم در 9 وان 500 لیتری (15 ماهی در هر تانک) در یک سیستم باز نگهداری شدند. ماهیان با جیره مکمل تجاری به میزان 3 درصد غذا به ازای هرکیلو وزن بدن در روز به ترتیب یک نوبت غذا در ساعت 8 صبح، دو نوبت غذا در ساعات 8 صبح و 8 شب و 3 نوبت غذا در ساعات 8 صبح، 3 بعدازظهر و 11 شب تغذیه شدند. ریخت سنجی به صورت ماهیانه انجام گرفت. در انتهای دوره پرورش اختلاف معنی داری در شاخص های ضریب تبدیل غذا، ضریب رشد ویژه، درصد افزایش وزن بدن، افزایش وزن روزانه و ضریب چاقی و شاخص هپاتوسوماتیک مشاهده نشد (p>0.05)، اما نتایج نشان دهنده افزایش میزان آلبومین در تیمار سوم و افزایش کلسترول در تیمار اول بود (p<0.05). اختلاف معنی داری از نظر میزان پروتئین کل، گلوکز و تری گلیسرید سرم خون مشاهده نگردید (p>0.05). نتایج این آزمایش نشان می دهد که شاخص های رشد تاسماهی شیپ وابسته به دفعات غذادهی نبوده و تغذیه دو بار در روز از نظر اقتصادی مناسب است.

برخی از خصوصیات بیولوژیکی سمن ماهی شیپ شامل شاخص های پلاسمای سمینال (ترکیبات یونی و آلی)، اسمولاریته و روابط آنها با تحرک اسپرماتوزوآ مورد مطالعه قرار گرفت. پلاسمای سمینال حاوی 65.19±39.93 میلی مول در لیتر سدیم ، 4.43±1.02 میلی مول در لیتر پتاسیم، 2.41±1.49 میلی گرم در دسی لیتر کلسیم، 7.52±3.61 میلی اکی والان در لیتر منیزیم، 0.196±0.124 گرم در دسی لیتر پروتئین، 27.35±5.83 میلی گرم در دسی لیتر کلسترول، 5.16±2.15 میلی گرم در دسی لیتر گلوگز بود. میزان اسپرماتوکریت 7.54±3.90 درصد، محدوده 7.70±0.56pH و طول دوره حرکت اسپرم 383.06±161.89 ثانیه بود. نسبت سدیم به پتاسیم 14.71 بود. دامنه اسمولاریته پلاسمای سمینال از 25 تا 81 میلی اسمول بر کیلوگرم بود. هیچ گونه ارتباط معنی داری بین ترکیبات یونی، آلی و اسمولاریته پلاسمای سمینال با تحرک اسپرماتوزوآ مشاهده نشد (P>0.05)، اما رابطه معنی دار منفی بین میزان گلوگز با پتاسیم (r=-0.765 و P<0.01) وجود داشت. همچنین، روابط معنی دار مثبتی بین سدیم با اسپرماتوکریت (r=0.643 و P<0.05) و اسمولاریته (r=0.657 و P<0.05) وجود داشت. در کل، اگر چه ارتباط معنی داری بین شاخص های پلاسمای سمینال با حرکت اسپرماتوزوآ وجود نداشت، اما مشاهده شد مقادیر بالای پتاسیم تاثیر منفی روی مقادیر گلوگز دارد. این مطالعه دوباره این مطلب را تایید می کند که نسبت سدیم به پتاسیم در پلاسمای سمینال ماهیان خاویاری از آزاد ماهیان و کپورماهیان بیشتر است. این پارامتر شاید بیشتر بودن طول دوره حرکت اسپرماتوزوآ را در ماهیان خاویاری نسبت به آزاد ماهیان و کپور ماهیان توجیه کند.

زمینه وهدف: ماهی شیپ از جمله ماهیان خاویاری دریای خزر است که برای آبزی پروری مناسب می باشد. پروبیوتیک ها اثرات مفیدی بر سلامتی و رشد موجود میزبان دارند. هدف از این پژوهش بررسی اثر Pediococcus acidilactici و اسید فولیک برفاکتورهای خونی و ایمنی بچه ماهیان شیپ است.روش کار: تعداد 210 عدد بچه ماهی شیپ با تراکم 10 عدد در هر وان فایبرگلاس در 7 گروه: تیمار 1 (4 میلی گرم اسید فولیک)، تیمار 2 (پروبیوتیک 300 گرم)، تیمار 3 (اسیدفولیک 4 میلی گرم و پروبیوتیک200  گرم)، تیمار  4(اسیدفولیک 2 میلی گرم پروبیوتیک 300 گرم)، تیمار 5 (اسید فولیک 2 میلی گرم و پروبیوتیک 200)، تیمار  6(اسید فولیک 4 میلی گرم و پروبیوتیک 300 گرم) تیمار 7 شاهد در 3 تکرار به مدت 8 هفته تغذیه شدند. در پایان آزمایش شاخص های خونی و شاخص های ایمنی در آن ها اندازه گیری شد.یافته ها: بیشترین اختلاف معنی دار تعدادگلبول سفید در تیمار6  مشاهده گردید. ائوزینوفیل هیچ یک از تیمارها با هم اختلاف معنی داری نداشتند. کمترین میزان نوتروفیل و بیشترین میزان لنفوسیت در تیمار شاهد بود. بیشترین تعداد گلبول قرمز، میزان هموگلوبین، هماتوکریت در تیمار 6 و کمترین این شاخص در شاهد، مشاهده گردید. MCH و MCHC تیمارها، اختلاف معنی داری با هم نداشتند اما بیشترین MCV در تیمار 4 با سایر تیمارها دارای اختلاف معنی دار داشت. بیشترین مقدار لیزوزیم در تیمار 6 و 5 بود. بیشترین ایمونوگلوبین و IgM در تیمارهای 6 و5  مشاهده گردید.نتیجه گیری: با توجه به نتایج فوق افزودن 4 میلی گرم اسید فولیک با 300 گرم پروبیوتیک در هر تن غذا می تواند در بهبود روند رشد و کارایی غذا نقش مثبتی را ایفا نماید.